به گزارش پایگاه عدالت خواهان"بررسی ناتوی اطلاعاتی :

وزیر اطلاعات ۲۴ تیر ۱۳۹۶ در شورای اداری کرمانشاه گفت: "جمهوری اسلامی ایران امروز همزمان با #ناتوی_فرهنگی_و_نظامی، با #ناتوی_اطلاعاتی هم مواجه است. در شرایطی که دشمنان مشغول توطئه علیه توفیقات ایران اسلامی در منطقه هستند و غرب آسیا درحال بازمهندسی است، اهمیت حفظ و ارتقای امنیت کشور بسیار بیشتر از گذشته است و در چنین شرایطی ما نباید دچار تاخر اطلاعاتی و امنیتی شویم".

سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو ) ۴ آوریل ۱۹۴۹ میلادی به عنوان #پیمان_نظامی آمریکایی_اروپایی در واشنگتن پایه‌گذاری شد . ناتو هر چند در مقابل بلوک شرق تاسیس شد اماپس از فروپاشی شوروی به فعالیت خود ادامه داد و همراه اصلی جنگ افروزی های مستقیم یا نیابتی آمریکا در منطقه غرب آسیا بوده است.

 با عنایت به سخن درست و دقیق وزیر محترم اطلاعات ، ضرورت دارد بیاندیشیم که چرا برخی دولتمردان و نمایندگان مجلس ما به جای حساسیت و مراقبت در مقابل دشمنی های ناتوی نظامی و فرهنگی و اطلاعاتی، به چشم شریک و رفیق راهبردی به برخی دولت های محوری سازمان ناتو نگاه می کنند؟ آیا دوست انگاشتن دشمن یا میش پنداشتن گرگ، تفاوتی در اصل دشمنی _ جز خواب رفتن و غافلگیر شدن ما_ ایجاد می کند؟

 ️اگر رکن کار اطلاعاتی #غافلگیری و #فریب است، آیا برخی تصمیم گیران یا تصمیم سازان ما ، آلوده این شگرد دشمن نشده اند؟ و آیا می توان پذیرفت که نگاهبانان یک قلعه، به جای دیدبانی و مواجهه با مهاجم، به خواب بروند یا دشمن مترصد رخنه و نفوذ را خودی تلقی کنند و سیاست #سلفی_با_دشمن  را در سطوح مختلف در پیش بگیرند؟!

 اگر امروز افسران ناتوی فرهنگی و اطلاعاتی بخواهند رخنه کنند و ضربه بزنند، کجا ها را هدف می گیرند؟ افکار عمومی؟ مراکز تصمیم گیر مثل دولت و مجلس؟ نقش #فضای_مجازی در این اَبَر پروژه #شبیخون چیست؟چه کسانی به آنها گرا می دهند؟ وزارتخانه های ارتباطات و اطلاعات و ارشاد ، چه تمهیدی  برای صیانت از امنیت ملی مقابل هجوم ناتوی اطلاعاتی و فرهنگی کرده و کدام گزارش های هشدار را به دولت و مجلس داده اند؟

 



نوشتن دیدگاه